Artikelen door de Redactie

Crisisinterventieteam | Pleegouders verdienen een staande ovatie

Door: Nicole Janssen, Crisisinterventieteam (CIT) Haaglanden

Vanuit het CIT hebben we veel te maken met crisisopvang, noodopvang, dagopvang.
Overdag, ’s avonds, maar zeker ook ‘s nachts.
Het gaat soms om jonge kinderen.
Jonge moeders met kind.
Pubers.
Allemaal komende uit een crisis op dat moment.
Met soms nog knikkende knieën.
Besmeurde kleding.
Angst, wantrouwend de wereld inkijkend.
Naar ons kijkend.

Wat gun je deze kinderen eigenlijk?
Het liefst hun eigen netwerk natuurlijk.
Opa, oma, familie, buren, vrienden.
En anders een andere veilige plek.
Kleinschalig, in een gezin.
Hoe oud ze ook zijn.

Hoe fijn is het dat we bij het CIT een ‘mapje’ hebben.
Met namen van pleeggezinnen die we dag en nacht kunnen benaderen.
Dag en nacht hè!
Die we uit bed kunnen bellen.
Op hun werk mogen lastig vallen.
Met een hart van goud.
En waar we dan soms midden in de nacht staan.
Met kinderen.
Zonder extra kleren, zonder luiers, zonder iets.
Alleen maar een naam en hoe oud ze zijn.
En ze worden ‘overgenomen’.
Soms slapend, soms bozig, soms verdrietig.
Met de weinige informatie die ze van ons krijgen.
Soms ook, omdat we nog niet meer hebben.

Ik weet ook dat niet alle ouders blij zijn met pleegzorg.
Niet met ons.
Omdat ze hun kind het liefst bij hen willen hebben.
Ik denk wel dat dit een van de meest mooie gezinsgerichte opvang is voor kinderen.

Deze pleegouders, maar ook zeker alle andere vormen van pleegzorg (crisis, weekend, logeer, gezinshuizen) en alle andere vormen van opvang (denk aan logeerhuizen etc.) verdienen een staande ovatie.
Vanuit het CIT.
Maar zeker ook vanuit alle vormen van hulpverlening.
En eigenlijk niet alleen in de week van de pleegzorg.

Dit artikel verscheen eerder op Jbest blogt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *